தமிழ்தான் இல்லை

தமிழ் நாட்டின் தெருக்களிலே தமிழ்தான் இல்லை என்று பாவேந்தர் மனம்நொந்து பாடினார்.

ஆம் தமிழின் நிலை அம்மட்டே ....ஊருக்குள் சென்று தெருவுக்குள் நுழைந்து வீட்டுக்குள் செல்ல காலடி எடுத்து வைப்போம் வாருங்கள் ...

இல்லங்களின் பெயர்களோ வாசினி வாஸ்,வசந்தவிலாஸ் ,ஊருணி வாஸ் ...போதுமா ...எங்கேயாவது யாராவது தமிழ்குடில் ,தமிழர்இல்லம் ,தமிழ் அகம் என்று பெயர்வைத்தால் அவர்களை அரைவேக்காட்டு பைத்தியங்கள் என்று பெயர் வைத்து விடுகிறார்கள் ...

இல்லம் என்ற சொல்லிலே இல் வருகிறதாம் ...இல் என்றால் இல்லை என்று பொருளாம் ...அந்த வீட்டில் வறுமைவந்து தாண்டவமாடுமாம் ....தொண்டு செய்து பழுத்தபழம் தந்தை பெரியார் பிறந்த நாட்டிலே வாஸ்து சாஸ்திரமும்  ஜோதிடமும் சேர்ந்து செய்கின்ற மாய மாயங்கள் இவை .....போனால் போகட்டும் என்றே உள்ளே நுழைய முயன்றால் கிரீல் கேட்கள் நம்மை தடுத்து நிறுத்தும் ...இரும்புபடல்கள் என்று சொல்லிவிடாதீர்கள் 10000 ரூபாய் கொடுத்து விலைகொடுத்து வாங்கியது பீற்றிக்கொள்ள வழி இல்லாமல் போய் விடும் ...ஒரு நிமிடம் நிமிர்ந்து பாருங்கள் நாய்கள் ஜாக்கரதை அதற்கு மேலே வீட்டு உரிமையாளரின் பெயரும் படித்த படிப்பும் வகிக்கின்ற பதவியும் கொட்ட எழுத்துக்களில் ஆங்கிலத்தில் இருக்கும் ...ஒருவேளை நாம் இருப்பது இங்கிலாந்திலேயோ என்று எண்ணி விடாதீர்கள் சத்தியமாக தமிழ்நாட்டில்தான் இருக்கின்றோம் தமிழ் நாட்டில் பிறந்து தமிழ் நாட்டில் வளர்ந்தே இல்லங்களில் உள்ள பெயர் பலகையில் கூட இன்றைக்கு நாம் தமிழை எழுதுவதில்லை .....

சரி அனுமதி கேளுங்கள் காலிங் பெல்லிடம் மன்னிக்கவும் அழைப்பு மணியிடம் ...வந்து கதவு திறக்கையில் ...

கதவிடுக்கில் கிரீச் கிரீச் என்று சத்தம் வரும் ...வந்து கதவை திறந்தவர் பெயரை கேட்டால் ரமேஷ் சுரேஷ் என்று பெயரும் வரும் ...ஆம் இல்லங்களில் உள்ளவர்களின் பெயர்களில் கூட இன்றைக்கு தமிழ் இல்லை 

இல்லங்களின் வாசல்களிலே வெல்கம் என்று மிதியடி போட்டிருப்பார்கள் ....

நாம் மிதித்து செல்ல வசதிக்காக போட்டிருக்கின்றார்கள் ....

வீடு மூன்றடுக்கு மாளிகையா கிரௌண்ட் ப்ளோர்ரா ,செகண்ட் ப்ளோரா என்பார்கள் தவறிக்கூட தரைத்தளவீடு,முதல்தள வீடு ,இரண்டாம் தள வீடு என்று சொல்ல மாட்டார்கள் ...

வீட்டுக்குள் சென்றால் ஒபென்ஹால் பாத்ரூம் பெட்ரூம் கிச்சின் என்றெல்லாம் உண்டு கடன் வாங்கி கட்டிய வீடல்லவா ....அதனால்தான் மொழியையும் கடன்வாங்கி பேசுகிறார்கள் ...

இவர்கள் தாயை மட்டுமல்ல தாய்மொழியையும் அனாதை இல்லத்தில் விட்ட பாவிகள் ...

கதவு டோர் ஆனது சாளரம் யன்னல் ஆனது மரபேழை இழை பேழை எல்லாம் இப்பொழுது பீரோ ஆனது ..பூட்டிற்கு சாவி எங்கே?...எல்லாம் அரபு சொற்கள் இங்கே ......

உணவுப்பொருட்களில் கலப்படம் என்றால் கோபம் வருகின்றதே ...உங்கள் தாய் மொழியில் கலப்படம் என்றால் கோபம்வரவில்லையே ஏன்?

வேட்டிக்கட்டுவதால் வேட்டி வேஷ்டி ஆனது ..உயர்ந்திருப்பதால் மிசை...மேசையாய் இருந்து மேதையானது.....

இல்லங்களில் உள்ள பெயர்களில் கூட இற்றைக்கு தமிழ் இல்லை...பாதருக்கு டாடியாம் மதருக்கு மம்மியாம் ...அப்பா ..அம்மா..என்ற சொற்களை எல்லாம் தமிழர்களே இன்றைக்கு அம்மியில் வைத்து நசுக்கி விட்டீர்களே ...

அதுவும் மம்மி என்று அழைக்கும்போதே அந்த தாய் அடைகின்ற பூரிப்பு மகிழ்ச்சி எவ்வளவு தெரியுமா ?....ஈன்ற பொழுதில் பெருதுவக்கும் தன் மகன் மம்மி என்று அழைக்கக்கேட்ட தாய் என்று புது குறளே படைக்கலாம்...

வள்ளுவரே என்னை மன்னித்துவிடுங்கள் ....

இவர் எல்டர் பிரதராம்... இவர் யங்கர் பிரதராம் ....அண்ணன் தம்பிகளென்றே அண்ணாவும் தம்பியும் சரித்திரம் படைத்து விட்ட நாட்டில்தான் இந்த கொடுமை ........

அதைவிட தமையன் தம்பி என்று தீந்தமிழில் அழகான சொற்களுண்டு ...எல்டர் பிரதர் யங்கர் பிரதர் வேண்டுமென்பவர்கள் இவர்கள் கனி இருக்க காய் கவரும் தமிழ் மக்கள் அல்ல தமிழ் மாக்கள் ..

ஐந்தறிவு விலங்கிற்கு தெரிந்த தமிழ் ...பகுத்தறிவு தமிழனுக்கு தெரியாமல் போனதே ஏனோ ?...

ஆம் இன்றைக்கு நாம் உண்ணுகின்ற உணவில் கூட தமிழ் இல்லை 

பசி எடுத்தல் தமிழா ரைஸ் கேட்கின்றாய் சாதம் கேட்கின்றாய் எங்காவது சோறு கேட்கின்றாயா ?

சோறு என்றால் அரிசி உணவு என்று பொருள் இறைவனுடைய திருவடி நிழல் என்றும் பொருள் ...வெந்த அரிசிக்கும் வேகாத அரிசிக்கும் வேறுபாடு அறியாத ஆங்கிலத்திலே கேட்கின்றாயே ?..

கருவேற்பிலை கார்ப்பிலையானதே சந்தணம் சாண்டல் ஆனது இல்லங்களில் உள்ள உணவுப்பொருட்களிலும்  பயன்பாட்டுபொருட்களிலுமே இன்றைக்கு தமிழ் இல்லை ...

மோர்னிங் பெட்டில  இருந்து எழுந்திரிச்சு டிய குடிச்சுட்டு டிபன் பண்ணிட்டு ஆபீஸ்இக்கு கிளம்பி இந்த ட்ராபிக்இல போனா மத்தியானம் ஆபீசிலேயே லஞ்ச முடிச்சிட்டன் இப்ப வீட்டுக்கு வந்திருக்கன் டயட்டா இருக்கு ஒரு டி போட்டுட்டு வா ....என்று நாகரீக தமிழில் பேசும் தமிழர்களே ஒன்று சொல்லிக்கொள்ள ஆசைப்படுகின்றேன் நீங்கள் நாகரீக தமிழை பேசவில்லை தமிழன் என்ற அடையாளத்தை இழந்துகொண்டிருக்கின்றீர்கள் 

என்பதை மட்டும் மறந்துவிடாதீர்கள் 

செந்தமிழுக்கு ஒரு தீங்கு வந்த பின்னும் இந்த தேகம் இருந்ததொரு லாபமுண்டோ ?....என்ற பாவேந்தருடைய பாடல்வரி என்னுள் கனலாய் இருக்கின்றது ...

தமிழன் பண்பாடே உறவுமுறை பழக்கவழக்கம் உணவுமுறை எல்லாவற்றையும் அழித்து அனாதை ஆக்க ஆசைப்படுகின்றான் ...

ருச்சிய நாட்டு அறிஞன் ஒருவன் சொன்னான் "என் மொழி நாளைக்கு சாகுமென்றால் அதற்கு முன்னரே இன்றைக்கே நான் சாக விரும்புகிறேன் என்று ..

இக்கருத்துக்கு குடைபிடிக்கும் உலக தமிழர்களே எழுந்துவருங்கள் ....நம் தமிழை உயர்த்தி பிடிப்போம் ...இல்லத்திலே மெல்ல தமிழ் இனி சாகுமா வளருமா என்று தீர்மானியுங்கள்

நான் கொன்று , வாழ்வோமா ...?

இந்த உலகத்தில் அடுத்த வினாடி எது வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம், அழுது
கொண்டிருப்பவன் சிரிக்கலாம், சிரித்துக் கொண்டிருப்பவன் அழலாம் . ஏனெனில்
கண நேரங்களிலெல்லாம் உலகம் மாற்றமடைந்து கொண்டே இருக்கிறது. நாம் எவ்வளவு
நாட்கள் வாழ்வோம் என்பதில் கூட எந்த நிச்சயமும் இல்லை, என்றாலும்,
அகந்தையோடு இருக்கும் சில மனிதர்களை பார்க்கும் போது, பரிதாபமாகத்தான்
இருக்கிறது. இந்த பிரம்மாண்ட பிரபஞ்சத்தில் வாழும் குட்டி மனிதன் நானே
பெரியவன். நானில்லையென்றால் எதுவும் நடக்காது என்று நினைத்துக்
கொண்டிருப்பதில் எந்த பிரயோஜனமும் இல்லை.

தன்னம்பிக்கை என்பது வேறு;அகம்பாவம் என்பது வேறு. என்னால்தான் எல்லாமே
முடியும், நான் அனைவரிலும் சிறந்தவன் என்ற இறுமாப்பு, இறுதியில்
தோல்வியையே தரும்.இதை எல்லாம் நாம் இன்றைக்கு கண்கூடாக பார்த்துக்
கொண்டிருக்கிறோம்.

எந்த மனதில் அகந்தை இருக்கிறதோ அங்கு குழப்பமும் இருக்கும். கி.வா.ஜ.
அவர்கள் சொல்வார்கள்  ’குழம்பு குழம்பியிருக்கிறது, ரசம் தெளிவாக
இருக்கிறது."  காரணம் குழம்பில் ’தான்’ இருக்கிறது; ரசத்தில் அதுஇல்லை
என்று. (பிராமணர்கள்,குழம்பில் போடும் காயைத் ’தான்’ என்றுதான்
சொல்வார்கள்) அகந்தையின் விளைவு குழப்பம்; அதன் விளவு அவசரம்;
செயல்திறன்குறைபாடு; தோல்வி! இன்னும்...இன்னும்.

நமக்கு கொடுக்கப்பட்ட நிமிடங்களில் செய்ய வேண்டிய நல்ல செயல்களை, தேவையான
காரியங்களை செய்து கொண்டிருப்பதை விட்டுவிட்டு எல்லாம் நானே என்று
வாழ்ந்து கொண்டிருந்தால் அது அர்த்தமற்ற வாழ்க்கையாகும்.

இன்னும் இரண்டு தலைமுறைகள் சென்றால் நம்மை யாரென்று யாருக்குமே தெரியாது.
அர்ப்பமான மனிதனாக வாழ்வதும் போதாமல், அதில், இறுமாப்பு, ஆணவம்,
அகங்காரம் என்று தன்னைத்தான் புகழ்ந்து கொண்டிருப்பது எவ்வளவு பெரிய
முட்டாள் தனம்.

நாளைக்கே நாம் இறந்து விடுகிறோம் என்று வைத்துக் கொள்வோம். செத்த பின்பு
நடப்பதெல்லாம் நமக்கே தெரிகிறது என்றும் வைத்துக் கொள்வோம். என்ன
நடக்கும்?  நம்மை நேசிப்பவர்கள் அழுது கொண்டிருப்பார்கள், வேண்டாதவர்கள்
செத்த பின்பும் அவதூறு பேசி திரிவார்கள், அதுவும் எல்லாம் ஒன்றிரண்டு
மாதங்கள்தான்.

பின்னர் பார்த்தால்,  அனைவரும் தத்தம் அவரவர், வேலையை செய்து
கொண்டிருப்பார்கள், அப்படிஎன்றால் ,  நாம் இல்லையென்றாலும் எல்லாம்
நடந்து கொண்டுதானே இருக்கிறது. நம்மால் செய்ய முடியாத காரியங்களையும்
ஜனங்கள் அற்புதமாக செய்து கொண்டிருக்கிறார்களே! உலகம் அழகாக இயங்கிக்
கொண்டிருக்கிறதே, நாமில்லை யென்றாலும் இவையெல்லாம் நடந்து கொண்டுதானே
இருக்கிறது.

ஆம்! நம்மை எதிர்பார்த்து உலகம் இயங்கிக் கொண்டிருப்பதில்லை நாம்தான்
எல்லாம் நம் கையில் உள்ளதாக எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

ஒரு சின்ன கதை, எல்லோரும் கேள்வி பட்டது தான்.

மிகப்பெரிய கோவில் ஒன்றில் பண்டிதர் ஒருவர் பல நாட்கள் புராண உபந்யாசம்
செய்து கொண்டிருந்தார். படித்தவர்கள், பணக்காரர்கள் பலர் மனைவி மக்களுடன்
 காரிலும், வண்டிகளிலும் தவறாமல் வந்து புராணம் கேட்டனர். ஒரு ஆடு
மேய்ப்பவனுக்கு புராணம் கேட்க ஆசை. அவன் படிப்பும், இல்லாதவன்,
சபையில் எல்லாருக்கும் சமமாக உட்காராமல் மூலையில் அமர்ந்து கதை கேட்டான்.
தினந்தோறும் சொற்பொழிவு நடந்தது. கடைசி நாளன்று புராண உபன்யாசம் செய்தவர்
சபையில்  இருந்தவர்களைப் பார்த்து “ இவ்வளவு நாள் புராணம் கேட்டீர்களே !
உங்களில்  யார் சொர்க்கத்திற்குப் போகிறீர்கள் ?” என்று கேட்டார்.
ஒருவராலும் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. அப்போது ஆடு மேய்ப்பவன் மட்டும்,
நான் போனால்  போவேன் என்று கூறினான். சபை ஆச்சரியப்பட்டது. பெரியவர்
விளக்கம்  அளிக்குமாறு ஆடுமேய்ப்பவனிடம் கேட்டார். அப்போது “நான்“ என்ற
அகந்தை போனால் சொர்க்கம் போகமுடியும் என்றான் அவன்!

எனவே நிச்சயமில்லாத இந்த வாழ்வில் பெருமையடித்துக் கொள்வதற்கு
எதுவுமில்லை, இருக்கும் காலம் வரை நன்மையை செய்து மற்றவர்களை
சந்தோஷப்படுத்தி, எப்போதும் இயந்திரத்தனமாக வாழாமல், வாழ்வின் நிஜமான
ருசிகளை அனுபவித்து, நண்பர்கள், சுற்றார்கள், உற்றார் உறவினர்கள் என்று
அனைவரிடமும் அன்பு செலுத்தி வாழ்க்கையின் உண்மை நிலையினை அனுபவிக்கும்
மனிதனே வாழ்க்கையை நன்றாக வாழ்பவனாவான்.